2006/May/22



เมื่อไม่นานมานี้..... ในป่าอันเก่าแก่ทางตอนเหนือของประเทศแห่งหนึ่ง
ป่าแห่งนี้ไม่เคยเงียบสงบ เพราะต้นไม้ต่างสนทนาซึ่งกันและกัน
มันจะพาดกิ่งไม้ไปหาอีกต้นหนึ่งเพื่อพูดคุย เป็นเช่นนี้ทุกๆวัน
แต่มีตอไม้อยู่ตอหนึ่ง มันช่างน่าสงสารยิ่งนัก...
เพราะถึงแม้มันจะยากคุยกับเพื่อนๆต้นอื่นมากแค่ใหน
มันก้อไม่มีกิ่งก้านที่จะยื่่นไปคุยกับเพื่อนๆของมัน


แต่ถึงอย่างไรก้อตาม ตอไม้ตอนี้ก้อมีเสน่ห์อันลึกลับ
มันสามารถดึงดูดสิ่งไกลตัวมัน ให้เค้ามาหามันได้



จนกระทั่ง....ฤดูร้อน...
ลูกพีชจากต้นพีชซึ่งอยู่ห่างไกลแสนไกลจากตอไม่้ต้นนี้ ได้ร่วงหล่นลงมา




เผอิญมีลูกหนึ่งถูกลมพัด แต่ด้วยพลังของตอไม้ช่วยดึงดูดมันให้เข้าหา
โดยที่ตอไม้ไม่ได้ตั้งใจจะดึงลูกพีชลูกนี้ให้เข้ามาหามันเลย....

ทันทีที่ตอไม้เห็นลูกพีช ก็ตกตะลึง หลงไหลในสีสันอันสวยงามของลูกพีช
ตอไม้ได้แต่เขินอาย ไม่กล้าที่จะทักทายลูกพีช
แต่ก้อจับจ้องลูกพีชตลอดเวลา เค้าสามารถจำลักษณะมันได้อย่างแม่นยำ
ในขณะที่ลูกพีช ซึ่งหลงมายังที่ต่างถิ่น ก็ร้องเพลงคลายเหงาอยุ่ตามลำพัง....


จนกระทั้งพลบค่ำ ตอไม้ได้ข่าวว่า ต้นพีชกำลังหาลูกพีชที่ร่วงลงมาก่อนเวลาอันเหมาะสม

ตอไม้ได้แต่ทำใจและบอกเพื่อนของมันให้พาเธอไปส่งที่ต้นพีชให้หน่อย....
เวลาผ่านไปนานแสนนาน ตอไม้ไม่ได้พบเจอลูกพีชลูกนั้นอีกเลย



แต่ตอไม้ก้อโชคดีที่ช่วงฤดูหนาว ลมช่างโบกพัดอย่างรุนแรง
แรงพอที่จะทำให้ตอไม้ได้ยินเสียงของลูกพีช ซึ่งกำลังขับร้องเพลง
ลอยมาตามลมจนกระทั่งถึงบริเวณที่ตอไม้อาศัยอยู่

ตอไม้พยายามจะพูดคุยกับลูกพีช ผ่านเพื่อนๆของเค้า ทีละต้น ทีละต้น...
จนกระทั่งถึงต้นพีชซึ่งอยู่ห่างไปไกลแสนไกล



ฤดูหนาวที่ยาวนานช่างเป็นใจ....

เสียงของลูกพีชซึ่งร้องเพลงตอบข้อความทีี่ตอไม้พยายามส่งถึงเธอ
ได้ยินไปถึงตอไม้ที่เฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
บรรดาต้นไม้ต้นอื่นๆในป่า
ต่างก้อรู้เรื่องที่ตอไม้และลูกพีชส่งข้อความถึงกัน อย่างทั่วถึง

ต้นไม้ต้นอื่นๆต่างก้อเอาใจช่วยให้ตอไม้สมหวัง
ข้อความที่ตอไม้ส่งไปบางทีก้อมีบิดเบือนบ้าง
เพิ่มเติมบ้าง แต่มันก้อช่วยให้ลูกพีชรู้สึกดีขึ้น



ลูกพีชเริ่มกลายเป็นฝ่ายที่ส่งข้อความถึงตอไม้ก่อนบ้าง ตอไม้ช่างมีความสุขยิ่งนัก
และก้อเริ่มคิดว่า ลูกพีชคงมีใจให้บ้าง ไม่มากก้อน้อย...



วันเวลายิ่งพอกพูนความสุขและคำถามมากมายต่อตอไม้.....

ในขณะที่ลูกพีชก้อเริ่มสุกงอมเต็มที่ พร้อมที่จะจากต้นพีชอันเป็นบ้านเกิด
และที่อาศัยของเธอ ไปหาตอไม้ที่เธอเฝ้าคอยเต็มที




แต่ในเวลานี้ ตอไม้กำลังเริ่มไม่แน่ใจต่อความสัมพันของตนกับลูกพีช
ตอไม้พยายามตอบคำถามที่ค้างคาในใจ ซึ่งมากมายและก่อความสับสนอย่างรุนแรง
ในที่สุดตอไม้ก้อตอบคำถามต่อสิ่งที่สับสนและค้างคาในใจต่อความรู้สึกที่มีต่อลูกพีชได้


สิ่งที่สร้างปัญหาต่อ ความรู้สึกของตอไม้ นั้นคือ อุปสรรค

เป็นอุปสรรคอันยิ่งใหญ่ซึ่งหลายคนต้องประสบกับตัวเอง
อุปสรรคที่ว่ามีชื่อว่า



ระยะทาง.....



ตอไม้เริ่มเบื่อหน่ายการรอคอย รอคอยต่อหลายๆสิ่ง หลายๆสิ่งซึ่งอธิบายออกมาเป็นตัวอักษรไม่ได้
ดูเหมือนตอไม้จะเห็นแก่ตัว แต่นั้น ก้อเป็นสิง่ที่จะหยุดความทรมานของเค้าได้



และตอไม้ก้อห่างหายจากลูกพีชไป..........



หลังจากนั้น ไม่ว่าลูกพีชจะพยายามร้องเพลงหาตอไม้เท่าใด
ก้อไม่มีข้อความของตอไม้ตอบกลับมาเลย..........
ความพยายามของลูกพีชได้สิ้นสุดลง พร้อมกับคำถามมากมายที่สุมอยู่ข้างในเช่นกัน




และแล้วลูกพีชก้อได้แต่ทำใจ
และไม่ร้องเพลงถึงตอไม้อีกต่อไป




ฤดูหนาวอันยาวนานผ่านพ้นไป....

ฤดูใบไม้ผลิเข้ามาแทนที่....

ในที่สุดก้อถึงเวลาที่ลูกพีชสุกงอมเต็มที่
ถึงเวลาที่จะร่วงหล่นจากต้นพีชเสียที

ก่อนที่จะร่วงหล่น ลูกพีชพลันคิดถึงตอไม้ และอยากที่จะรู้ถึงเหตุผลที่ตอไม้ห่างหายไปเต็มที
และแล้วบทเพลงก้อได้ถูกขับขานจากลูกพีช.......
เป็นบทเพลงที่แฝงไปด้วย ความสงสัยและความอัดอั้นตันใจ
ส่งผ่านสายลมอันไร้ซึ่งความหวังต่อการตอบรับใดๆทั้งสิ้น



ตอไม้ได้ยินเพลงจากลูกพีช เค้ารู้ทันทีว่ามันหมายถึงอะไร

หลังจากตกลงใจได้แล้ว ตอไม้้ก้อส่งข้อความกลับไป


"เหตุใดเพลงของเจ้าถึงช่างโศกเศร้าถึงเพียงนี้เล่า"



"แล้วมันเหตุใดเล่า ที่เจ้าก่อให้เกิดเพลงนี้กับข้าหล่ะ" ลูกพีชฝืนถามอย่างกล้ำกลืน



"มันก้อไม่เหตุใด และข้าคงไม่มีคำตอบใดๆให้แก่คำถามเจ้าอีก"



"ขอแค่ตอบมาเพียงนิดเดียว เลิกให้ข้ากลายเป็นลูกพีชโง่ๆ่เสียทีเถิด"



" ความรู้สึกของข้า ถ้าจะให้เปรียบแล้ว มันคงจะเหมือนกับ ปักษาในวารี ราชสีห์กับกรงขัง และของขลังกับวิทยาศาสตร์ เราคงเข้ากันไม่ได้ "



"ข้าทนรับมันไม่ได้ อีกไม่นานข้าก็จะร่วงหล่น ข้าจะเกลือกกลิ้งไปกับพื้นเพื่อจะไปหาท่าน"
ลูกพีชพยายามอ้อนวอนตอไม้



"ท่านไม่ต้องทำหยั่งงั้นหรอก แค่เราส่งข้อความหากันตอนนี้ เพียงแค่นี้ก้อพอแล้ว"
ตอไม้กลับยืนยันเสียงแข็ง.....



"......." ลูกพีชนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะบอกตอไม้ว่า



"ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะจำไว้ แต่ไม่ต้องกลัวไปหรอก ข้าจะนึกถึงท่านในทางที่ดี
และไม่ต้องกลัวว่าข้าจะลำบากใจแต่อย่างใด......"




หลังจากจบประโยค ลูกพีชก้อพลันร่วงหล่นสู่พื้น พร้อมกับความปิติยินดี
จากผู้ที่เฝ้ารอให้ลูกพีชร่วงหล่นมานานแสนนาน......









*คำถามก้อคือ คุณรู้สึกยังงัย???????











 

2006/May/14

 

This is my first day of this blog.

My name is Aof I will tell you story that created

by myself.

Let's enjoy with the first story.

I will told you slowly plz read carefully

with your brain fully alerted.......



เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่ได้แต่งเอาเองทั้งหมด

เพียงนำเนื้อเรื่องบางส่วนจากชีวิตจริง

ของบุคคลที่เคยพบเห็นมาอ้างอิงเท่านั้น



The man & The apples

 


นานแสนนานมาแล้ว....

มีชายหนุ่มอยู่คนหนึ่ง เค้าเดินทางจากบ้านเกิดเผื่อแสวงหาชีวิตที่ตื่นเต้น

มันช่างไกลแสนไกล...... และเป็นเวลานานมากพอที่จะทำให้เสบียงที่เค้านำติดตัวมาหมดลงไป

ชายหนุ่มคนนั้นได้มาหยุดพักที่หมู่บ้านเล็กๆ เพื่อที่จะหาเสบียงให้เค้าเดินทางได้ต่อไป

ในที่สุดเค้าก้อพบกับต้นแอปเปิ้ล ต้นใหญ่ ซึ่งออกผลมาเป็นร้อยเป็นพันลูก

ชายหนุ่มไม่ใช่คนโลภมาก เค้าเพียงต้องการจะเลือกแอปเปิ้ล เพียงลูกเดียว จากทั้งหมดนั้น

จนกระทั้งเค้าสะดุดตากับแอปเปิ้ลสองลูกจากทั้งหมด.......

แอปเปิ้ลลูกแรก เค้าสะดุดตาเข้าให้กับความสวยงามของมัน ผลของมันเด่นต้องตาต้องใจยิ่งนัก เค้านึกอยากเด็ดมันทันทีที่ได้เห็น เค้าพลางคิดไปว่า ถ้าเราเพียงหยิบผลนี้ไป ก้อเพียงพอให้เราเดินทางได้เป็นอาทิตย์เป็นเดือนเลยทีเดียว

แต่......เค้าหารู้ไม่ว่า แอปเปิ้ลลูกนี้ รสชาติของมันช่างจืดชืด หลังจากได้กินมันแล้ว ไม่ว่าเค้าจะหิวแค่ใหน ก้อจะไม่รู้สึกอยากกินอะไร ต้องทนกินแต่แอปเปิ้ลลูกนี้เพียงลูกเดียว



ชายหนุ่มคงไม่ลังเลที่จะเลือกหากเค้าไม่ได้เห็นแอปเปิ้ลลูกที่สองซะก่อน


ชายหนุ่มถูกสะกดโดยกลิ่นอันหอมหวลของแอปเปิ้ลลูกที่สอง แม้ผลมันจะเล็กและอยู่ในซอกหลืบแค่ใหน ก้อไม่อาจปิดบังกลิ่นของมันไว้ได้ ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนได้พบกับสมบัติอันล้ำค่าทันทีที่ได้เจอมัน นั่นมันแทบจะทำให้เค้าลืมแอปเปิ้ลลูกแรกไปได้ทีเดียว......



แต่......เค้าก้อหารู้อีกไม่ว่า ทันใดที่เค้าลิ้มรสมัน จะทำให้เค้ากลายเป็นใบ้ และต้องติดอยู่ในโลกแห่งความมืดตลอดกาล........

นักเดินทางช่างน่าสงสารยิ่งนักที่ไม่ได้รู้ผลลัพธ์ของการเลือกแอปเปิ้ลทั้งสอง

ไม่เหมือนพวกคุณ นักเดินทางเค้ายังไม่ได้เลือกแอปเปิ้ลทั้งสองหรอก เค้ากำลังรอให้พวกคุณทั้งหลายช่วยเลือกแทนเค้าอยู่.........


ขอให้คนที่อ่านแล้ว ช่วยเลือกแอปเปิ้ลให้นักเดินทางซักผล ลูกแรก หรือ ลูกที่สอง......
 














||||[*A o F]
View full profile