
มันจะพาดกิ่งไม้ไปหาอีกต้นหนึ่งเพื่อพูดคุย เป็นเช่นนี้ทุกๆวัน
แต่ถึงอย่างไรก้อตาม ตอไม้ตอนี้ก้อมีเสน่ห์อันลึกลับ
มันสามารถดึงดูดสิ่งไกลตัวมัน ให้เค้ามาหามันได้
จนกระทั่ง....ฤดูร้อน...
ลูกพีชจากต้นพีชซึ่งอยู่ห่างไกลแสนไกลจากตอไม่้ต้นนี้ ได้ร่วงหล่นลงมา

โดยที่ตอไม้ไม่ได้ตั้งใจจะดึงลูกพีชลูกนี้ให้เข้ามาหามันเลย....
ทันทีที่ตอไม้เห็นลูกพีช ก็ตกตะลึง หลงไหลในสีสันอันสวยงามของลูกพีช
ตอไม้ได้แต่เขินอาย ไม่กล้าที่จะทักทายลูกพีช
แต่ก้อจับจ้องลูกพีชตลอดเวลา เค้าสามารถจำลักษณะมันได้อย่างแม่นยำ
ในขณะที่ลูกพีช ซึ่งหลงมายังที่ต่างถิ่น ก็ร้องเพลงคลายเหงาอยุ่ตามลำพัง....
จนกระทั้งพลบค่ำ ตอไม้ได้ข่าวว่า ต้นพีชกำลังหาลูกพีชที่ร่วงลงมาก่อนเวลาอันเหมาะสม
ตอไม้ได้แต่ทำใจและบอกเพื่อนของมันให้พาเธอไปส่งที่ต้นพีชให้หน่อย....

แรงพอที่จะทำให้ตอไม้ได้ยินเสียงของลูกพีช ซึ่งกำลังขับร้องเพลง
ลอยมาตามลมจนกระทั่งถึงบริเวณที่ตอไม้อาศัยอยู่
ตอไม้พยายามจะพูดคุยกับลูกพีช ผ่านเพื่อนๆของเค้า ทีละต้น ทีละต้น...
จนกระทั่งถึงต้นพีชซึ่งอยู่ห่างไปไกลแสนไกล
ฤดูหนาวที่ยาวนานช่างเป็นใจ....
เสียงของลูกพีชซึ่งร้องเพลงตอบข้อความทีี่ตอไม้พยายามส่งถึงเธอ
ได้ยินไปถึงตอไม้ที่เฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ บรรดาต้นไม้ต้นอื่นๆในป่า
ต่างก้อรู้เรื่องที่ตอไม้และลูกพีชส่งข้อความถึงกัน อย่างทั่วถึง
ต้นไม้ต้นอื่นๆต่างก้อเอาใจช่วยให้ตอไม้สมหวัง
ข้อความที่ตอไม้ส่งไปบางทีก้อมีบิดเบือนบ้าง
เพิ่มเติมบ้าง แต่มันก้อช่วยให้ลูกพีชรู้สึกดีขึ้น
ลูกพีชเริ่มกลายเป็นฝ่ายที่ส่งข้อความถึงตอไม้ก่อนบ้าง ตอไม้ช่างมีความสุขยิ่งนัก
และก้อเริ่มคิดว่า ลูกพีชคงมีใจให้บ้าง ไม่มากก้อน้อย...
วันเวลายิ่งพอกพูนความสุขและคำถามมากมายต่อตอไม้.....
ในขณะที่ลูกพีชก้อเริ่มสุกงอมเต็มที่ พร้อมที่จะจากต้นพีชอันเป็นบ้านเกิด
และที่อาศัยของเธอ ไปหาตอไม้ที่เธอเฝ้าคอยเต็มที

ตอไม้พยายามตอบคำถามที่ค้างคาในใจ ซึ่งมากมายและก่อความสับสนอย่างรุนแรง
ในที่สุดตอไม้ก้อตอบคำถามต่อสิ่งที่สับสนและค้างคาในใจต่อความรู้สึกที่มีต่อลูกพีชได้
สิ่งที่สร้างปัญหาต่อ ความรู้สึกของตอไม้ นั้นคือ อุปสรรค
เป็นอุปสรรคอันยิ่งใหญ่ซึ่งหลายคนต้องประสบกับตัวเอง
อุปสรรคที่ว่ามีชื่อว่า
ดูเหมือนตอไม้จะเห็นแก่ตัว แต่นั้น ก้อเป็นสิง่ที่จะหยุดความทรมานของเค้าได้
ก้อไม่มีข้อความของตอไม้ตอบกลับมาเลย..........
ความพยายามของลูกพีชได้สิ้นสุดลง พร้อมกับคำถามมากมายที่สุมอยู่ข้างในเช่นกัน
และแล้วลูกพีชก้อได้แต่ทำใจ
และไม่ร้องเพลงถึงตอไม้อีกต่อไป

ฤดูใบไม้ผลิเข้ามาแทนที่....
ในที่สุดก้อถึงเวลาที่ลูกพีชสุกงอมเต็มที่
ถึงเวลาที่จะร่วงหล่นจากต้นพีชเสียที
ก่อนที่จะร่วงหล่น ลูกพีชพลันคิดถึงตอไม้ และอยากที่จะรู้ถึงเหตุผลที่ตอไม้ห่างหายไปเต็มที
และแล้วบทเพลงก้อได้ถูกขับขานจากลูกพีช.......
เป็นบทเพลงที่แฝงไปด้วย ความสงสัยและความอัดอั้นตันใจ
ส่งผ่านสายลมอันไร้ซึ่งความหวังต่อการตอบรับใดๆทั้งสิ้น
ตอไม้ได้ยินเพลงจากลูกพีช เค้ารู้ทันทีว่ามันหมายถึงอะไร
หลังจากตกลงใจได้แล้ว ตอไม้้ก้อส่งข้อความกลับไป
"เหตุใดเพลงของเจ้าถึงช่างโศกเศร้าถึงเพียงนี้เล่า"
"แล้วมันเหตุใดเล่า ที่เจ้าก่อให้เกิดเพลงนี้กับข้าหล่ะ" ลูกพีชฝืนถามอย่างกล้ำกลืน
"มันก้อไม่เหตุใด และข้าคงไม่มีคำตอบใดๆให้แก่คำถามเจ้าอีก"
"ขอแค่ตอบมาเพียงนิดเดียว เลิกให้ข้ากลายเป็นลูกพีชโง่ๆ่เสียทีเถิด"
" ความรู้สึกของข้า ถ้าจะให้เปรียบแล้ว มันคงจะเหมือนกับ ปักษาในวารี ราชสีห์กับกรงขัง และของขลังกับวิทยาศาสตร์ เราคงเข้ากันไม่ได้ "
"ข้าทนรับมันไม่ได้ อีกไม่นานข้าก็จะร่วงหล่น ข้าจะเกลือกกลิ้งไปกับพื้นเพื่อจะไปหาท่าน"
ลูกพีชพยายามอ้อนวอนตอไม้
"ท่านไม่ต้องทำหยั่งงั้นหรอก แค่เราส่งข้อความหากันตอนนี้ เพียงแค่นี้ก้อพอแล้ว"
ตอไม้กลับยืนยันเสียงแข็ง.....
"......." ลูกพีชนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะบอกตอไม้ว่า
"ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะจำไว้ แต่ไม่ต้องกลัวไปหรอก ข้าจะนึกถึงท่านในทางที่ดี
และไม่ต้องกลัวว่าข้าจะลำบากใจแต่อย่างใด......"
จากผู้ที่เฝ้ารอให้ลูกพีชร่วงหล่นมานานแสนนาน......

*คำถามก้อคือ คุณรู้สึกยังงัย???????

